Πανσέληνος flashback

Πανσέληνος flashback

09/02/12
Αθήνα

Φλεβάρης-11 παρά 10 το βράδυ – ανεβαίνω την Πιπίνου βιαστικά. Κάνει κρύο τσουχτερό. Ακούω τα βήματά μου – είμαι μόνη στο δρόμο, Είναι στενά και βρώμικα και μουντά και γρηγορεύω το βήμα. Βγαίνω στην Πατησίων. Ψιλοβρέχει..χίλια παράπονα στην ψυχή..άνθρωποι περνάνε βιαστικοί, σκυφτό το κεφάλι, κανένας δεν κοιτάει κανενός τα μάτια.. Ένα τραγούδι μέσα μου – Μπέλλου, Τσιτσάνης ‘μην απελπίζεσαι και δεν θ’αργήσει’ – νιώθω να πλαντάζω – δεν με χωράει τίποτα – μεγαλώσαμε τώρα. δεν κλαίμε. μόνο όταν βρέχει..καλά που βρέχει και δεν φαίνονται τα δάκρυα, ε?
Ο ήχος από μήνυμα στην τσέπη μου – τρελή πανσέληνος, λέει – α, γι’αυτό!, λέω.
Σηκώνω το κεφάλι. Είναι μια μικρή, συννεφιασμένη, ασπρόμαυρη πανσέληνος, επιφυλακτική, κρύα, απόμακρη. Κι εκεί στη μέση του δρόμου σκάει σα μαχαιριά στην κοιλιά flash-back, σαν εκείνο το εξώφυλλο των Pink Floyd που πυρπολείται ο ένας ο τύπος, στο wish you were here νομίζω. Ακριβώς –wish you were here! Again – or, I was there – again.
Σ’έναν άλλο πλανήτη – Κυκλάδες, Νάξο– σ’έναν άλλο αιώνα..
Απέραντη παραλία παρθένα, αμμόλοφοι, καλύβες από μπαμπού στην άκρη. Αγία Άννα αγαπημένη – πολύ πολύ πριν την μολύνουν camping και τουρίστες. Κάποιοι άνθρωποι συναντιόμασταν εκεί απ’όλο τον κόσμο και ζούσαμε στην παραλία για τρεις, τέσσερις μήνες – ελεύθεροι, γυμνοί, νέοι , όμορφοι – με όλα τα χρώματα του δειλινού πάνω μας και τον ήλιο στα μαλλιά.
Τ’απογεύματα περπατούσαμε και κάναμε μπάνιο στα πηγάδια πίσω απ’την παραλία. Νερά και γέλια αντηχούσαν στο σοβαρό κυκλαδίτικο τοπίο και μετά μας οδηγούσαν οι αθάνατοι ξανά στην αμμουδιά. Μαγειρεύαμε στη φωτιά, στην άμμο, μαζευόμασταν σε κύκλο κι όταν έπεφτε το δειλινό, ο Πήτερ ή ο Αντώνης ή ο Ασερ φυσούσαν το κοχύλι για το sunset tsilum.
Κι ήταν κι εκείνος. Ο Ιτσικ. Εβραιο-μαροκινός. Μελαχροινός, ψηλός, δυνατός. Μοσχομύριζε μπαχάρια της πατρίδας του και θυμάρι της δικιάς μου. Μαγείρευε και κοίταζα τα δάχτυλά του και σκεφτόμουνα “ποιός είν’αυτός ο άντρας που αναδύει αυτό το άρωμα?” Κι όταν μ’αγκάλιαζε..
Εκείνο το βράδυ γυρνούσαμε στην καλύβα και ξαφνικά ξεπροβάλει μπροστά μας, πίσω απ’τους αμμόλοφους, η πιο στρογγυλή, η πιο μεγάλη, η πιο φωτεινή, πορτοκαλόχρωμη σελήνη που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Άφωνοι, με κομμένη την ανάσα, με θαμπωμένα μάτια, πιασμένοι χέρι χέρι, πλησιάσαμε σιγανά και γονατίσαμε αυτόματα μπροστά της. Σα σε τελετουργία, σα σε μυσταγωγία, σα σε μια φωτεινή συνωμοσία. Μείναμε εκεί, ούτε πού θυμάμαι για πόση ώρα, σε έκσταση..
Ένας άνδρας και μια γυναίκα, γονατισμένοι πλάι πλάι, πάνω στον αμμόλοφο, μόνο ο ελαφρός παφλασμός απ’το κύμα δίπλα ν’ακούγεται στον αέρα κι ένα ολόγιομο πορτοκαλί φεγγάρι μπροστά τους νά’χει αγγίξει τη γη μόνο γι’αυτούς.
Ένας άντρας, μια γυναίκα, δύο παιδιά της γης και δυο πλανήτες.
Σε ένωση.
Αναπνοή με αναπνοή.
Με κομμένη αναπνοή.
και τώρα, που πάω τώρα γαμώτο?
Oh how I wish, how I wish I was there..
..again

Advertisements

One thought on “Πανσέληνος flashback”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s