του αιγαίου το κάγκελο

Image

Άπλωσε τα πόδια  στα άσπρα κάγκελα του πλοίου κι άφησε τα μάτια του και όλο του το κύτταρο να γεμίσουν αιγαίο. Το κύτταρο το ταλαιπωρημένο, καράβια σκοτάδια, να πάρει φως.Αυτό ονειρευόταν κι άντεχε. Να κατεβεί στον πειραιά, να πάρει το καράβι και να βγει στο αιγαίο. Δεν ήθελε τώρα να σκεφτεί πόσες φορές τούφερε σχεδόν δάκρυα στα μάτια η σκέψη αυτή μέσ’την κόλαση. Δεν το επέτρεπε κιόλας στον εαυτό του να δακρύσει τότε. Μπροστά στον εχθρό. Εδώ είμαστε σκέφτηκε. Πάλι δάκρυα τούρθαν στα μάτια.. Αλλά τώρα μια χαρά το επέτρεπε στον εαυτό του.

Τεντώθηκε έτσι όπως ήταν με τα πόδια στο κάγκελο. Κάγκελο με κάγκελο ρε φίλε σκέφτηκε. Η σκέψη είναι ανεκπαίδευτο ζώο. Όσο και να την εκπαιδεύσεις θα βρει αυτή τη στιγμή να ξεφύγει. Ο ανατριχιαστικός ήχος του κλειδώματος και του ξεκλειδώματος της κιγκλίδας, της σιδερένιας πόρτας του κελιού. Μπότες, κλειδιά, φωνές, κρακ κρακ το ξεκλείδωμα. 8 παρά είκοσι το πρωί, 12 το μεσημέρι κλείδωμα, 3 το μεσημέρι ξεκλείδωμα, 8 το βράδυ κλείδωμα, 8 παρά είκοσι ξεκλείδωμα, 12 κλείδωμα, 3 ξεκλείδωμα, στο διηνεκές ρε κουφάλες.. Και στο ενδιάμεσο άναρθρες κραυγές, πως αντηχούν έτσι οι ανθρώπινες κραυγές στο μπετό και στο σίδερο, τα χέρια στα κάγκελα του κελιού, δεν κοιτάς έξω, δεν κοιτάς πουθενά, κι όταν έπεφτε ο ήλιος του πρωινού σε κείνο το κάγκελο, ούτε μία φορά δεν αποφάσιζε να μπει παραμέσα, αντανακλούσε προς τα έξω κι έφευγε. Κι εκείνος διαλυόταν , ένα βουναλάκι σκόνη στο καγκελωμένο περβάζι. Όποιος ήθελε μπορούσε να τον φυσήξει να εξαφανιστεί, αλλά τον κρατούσε που ονειρεύονταν να κατεβεί μια μέρα στον πειραιά, να πάρει το καράβι, να βγει στο αιγαίο.

Αφησέ το τώρα, τέλος, εδώ είμαστε, μουρμούρισε. ποιός νίκησε και ποιός έχασε, εδώ όρθιος μέσα στην θάλασσα και στον ήλιο, θ’απλώσω τα χέρια, θα με διαπεράσει ο αέρας κι ο ήλιος και θα τα εξαγνίσει όλα. Τίποτα άλλο.Χαμένος? Ο χαμένος τα παίρνει όλα. Αυτό ήταν το όλα το δικό του, ο ήλιος κι η θάλασσα. Γέλασε μόνος του. Και κάτι ακόμα ρε κουφάλες. Στο λιμάνι με περιμένει αγκαλιά. Αλμυρή και γλυκιά και δικιά μου. Θα κατεβώ, θ’ αγκαλιαστούμε, θα τη φιλήσω θα τη φιλήσω θα τη φιλήσω και μόλις μπούμε στη σκηνή δίπλα στη θάλασσα θα γίνει ..του αιγαίου το κάγκελο θα γίνει. Κουφάλες!

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s