“Το χρώμα του φεγγαριού”, Αλκυόνη Παπαδάκη

εξ αποστάσεως...

Πολύ συχνά τις Κυριακές ο Φώτης έπαιρνε το μονοπάτι του λόφου, κι ανέβαινε ψηλά, στη ρίζα του βουνού. Πήγαινε στο σπιτάκι του γερο-Γεδεών.

Ο γέρος αγαπούσε πολύ το παιδί. Του δάνειζε βιβλία, του μιλούσε για τον άνθρωπο, για τη ζωή, για τις μεγάλες πολιτείες.

Ο Φώτης ήταν ο μοναδικός του φίλος. Ήτανε βέβαια κι οι τέσσερις καρδερίνες στο κλουβί. Ήτανε και τ’ αγριοπούλια που τους έριχνε ψίχουλα στην αυλή και τους γέμιζε κύπελλα με νερό. Μα το παιδί είχε άλλη χάρη!

Ο γερο-Γεδεών! Με κείνα τα μάτια του τα σκούρα μπλε. Δυο τρελές θάλασσες που περίμεναν χορεύοντας το ξημέρωμα.

– Μα πώς έμεινες τόσο μόνος, απορούσε το παιδί.

– Τι μόνος… Έχω τις σκέψεις μου. Έχω τις τριανταφυλλιές. Τις καρδερίνες! Έχω εσένα, τον ακριβό μου φίλο… Από μια τρυπίτσα περνά όλη η αγάπη του κόσμου, παλικάρι. Όπως η κλωστή από το μάτι της βελόνας. Μόνος του ξέρεις ποιος είναι; Αυτός…

View original post 786 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s