Ο θάνατος ενός..

Να μαι λοιπόν τώρα εδώ στα 62 μου,στον αέρα,ενώ μόλις έχω πηδήξει από τη ταράτσα του πύργου των αθηνών κρατώντας ένα δίφυλλο γεμάτο από μια σπάνια ποικιλία skunk, κοιτώντας το κενό και καθώς πέφτω σκεφτομαι πως ισχύει τελικά οτι οταν έρχεται η ώρα σου περνάει ολόκληρη η ζωή σου από μπροστά σου….

Art Blog

SONY DSC

Δεν ήμουν επιστήμονας,δεν είχα κάποια εξιδίκευση έτσι ώστε να βοηθάω στη ορθή λειτουργία της ευνομούμενης πολιτείας μας.Αγαπημένη μου έκφραση το ”δεν ξέρω”,από μικρό παιδί..Τί θα γίνεις όταν μεγαλώσεις Κωστάκη;…Τί θα σπουδάσεις;…Ποιά είναι τα όνειρά σου;…Με αγαπάς;…Δεν ξέρω…Όχι επειδή θέλω να το παίξω κούλ,μποέμ τύπος,λακωνικός,sic,βαρύ και ασήκωτο αρσενικό,ειλικρινά,δεν ξέρω.

Ο καημός της συγχωρεμένης της μάνας μου  ήταν να μοιάσω στο ξαδερφάκι μου,στον γείτονα,στον πατέρα μου,που ήταν… αυτοδημιούργητοι. Τον πατέρα μου  ,τον πήρε μέσα μια μηχανή στις 4 τα ξημερώματα,στα κυλινδρικά πιεστήρια της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ,ξεπουλήθηκαμε ως οικογένεια με μια γενναία αποζημίωση και θάψαμε την αξιοπρέπειά μας στην ίδια τρύπα που πετάξαμε τον…αυτοδημιούργητο πατέρα μου.Η μάνα μου πέθανε πριν 2 χρόνια με τον καημό της γραβάτας που δεν φόρεσα ποτέ.Στον ευαγγελισμό,παρκαρισμένη τους τελευταίους 5 μήνες σε έναν διάδρομο,κάτω από μια λάμπα φθορίου που έτρεμε,ώσπου κάηκε κάνα δυό ώρες πριν πεθάνει..παράξενα πράγματα..

Δεν συμμετείχα σε κάποιο κίνημα ή συλλογικότητα,κατέβαινα στις πορείες αλλά δεν φώναζα συνθήματα,ούτε μπάχαλα…

View original post 348 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s