Μέδουσα

medoysa_a-698x336

Είναι ένα σπίτι σ’ ένα μικρό κόλπο στο νησί. Μόνο του. Μπροστά η αμμουδιά κι η θάλασσα. Έχει ένα πηγάδι στην αυλή και μια βουκαμβίλια στη βεράντα. Είναι σκεπασμένο με κεραμίδια, κάτι που δεν το συναντάει κανείς εύκολα στις κυκλάδες. Έτσι το ονειρεύτηκε αυτή, απ’ όταν ήταν είκοσι χρονών. Όταν έφτασε εδώ στον κόλπο με φίλους. Τους κατέβασαν με τη λάντζα τότε, μέσ’ τη νύχτα, το νησί δεν είχε ακόμα λιμάνι. ‘Έτσι το ονειρεύτηκε κι έτσι το ‘φτιαξε. Μετά ήρθαν όλα αλλιώς. Μαύρες τρύπες ρούφηξαν τα χρόνια. Να φτιάξει καριέρα, να φτιάξει όνομα, και μετά… η αρρώστια. Να μείνει μέχρι το τέλος πλάι στον αγαπημένο. Δεν το ‘ζησε όσο ήθελε το σπίτι. Το σπίτι όμως έζησε. Μόνο του. Της τηλεφωνούσαν απ’ το νησί και της λέγαν πάνε και κοιμούνται με τα σλίπιν μπαγκς στην βεράντα σου και πλένονται στο πηγάδι σου. Δεν πειράζει τους απαντούσε, δεν πειράζει. Της άρεσε που το σπίτι γίνονταν απάγκιο για τα πουλιά το καλοκαίρι. Αγαπούσε τα πουλιά τα ελεύθερα. Που διαλέγαν το δικό της κόλπο και βρίσκαν πηγάδι για να λουστούν. Ήταν κι ο καπτάν ηλίας που είχε και το χωραφάκι λίγο παραπέρα κι ήξερε ότι το νοιάζονταν και το πρόσεχε.

Τώρα κάθεται στη άκρη στην αμμουδιά. Ένα κομμάτι ξύλο που ξέβρασε η θάλασσα, λίγο πιο κει. Το κεφάλι της μέδουσας. Το ‘χει σκαλίσει το νερό, ίδιο. Όπως το μυθικό. Δεν μπορείς να με πετρώσεις περισσότερο του λέει, δε σε φοβάμαι. Κοιτάζει την άμμο ανάμεσα στα πόδια της. Πόση ζωή έχει η άμμος ανάμεσα στο πόδια της. Δεν το ‘χε παρατηρήσει ποτέ πριν. Πύργοι, παλάτια, φράγματα, πολιτείες, χτίζονται, μεταλλάσσονται, γκρεμίζονται και ξανά απ’ την αρχή, δεν βλέπει τα όντα, δεν ξεχωρίζουν, δεν έχουν σημασία, βλέπει μόνο την κίνηση, μια κίνηση αέναη σ’ ένα τόσο μικρό κομμάτι άμμου ανάμεσα στα πόδια της.

Είναι η ώρα που πέφτει ο ήλιος, είναι η ώρα που όλοι γύρω της είναι μικρότεροι. Οι πιο μεγάλοι έχουν φύγει πια. Τους είδε να φθίνουν σιγά σιγά, να μικραίνουν, να επιστρέφουν στη στάση του εμβρύου, στο ωάριο, στο σπερματοζωάριο, κόκκος άμμου, σκόνη, αέρας. Όλοι οι άλλοι είναι στα σπίτια τους, στις δουλειές τους, στις οικογένειές τους. Γι’ αυτήν δεν έμεινε πόρτα άλλη να βάλει κλειδί. Μια αρρώστια και ένας θάνατος μπορεί να τα κάψει όλα. Και τους νεκρούς και τους ζωντανούς. Μόνο αυτή η πόρτα. Που είχε φτιάξει κάποτε.

‘Μια παραλία ερημική και ν’ απλώσουμε εκεί της ζωής μας το βήμα’ σιγοτραγουδάει. ‘Η το τέλος της ζωής μας’, συμπληρώνει σιγανά.

Ένα κύμα εισβάλει με φόρα, σηκώνει τα μάτια, μια θάλασσα άλλη εκρήγνυται μπροστά της, μέσα στο σούρουπο, σκιές, φωνές, προβολείς, σειρήνες ουρλιάζουν, δυο πλοία του λιμενικού σκίζουν τα νερά, τα φώτα την τυφλώνουν, ένα μαύρο σχήμα βουλιάζει μπρος της, μια βάρκα, άνθρωποι στη θάλασσα, άνθρωποι στη θάλασσα. Η παραλία της γεμίζει σωσίβια και κορμιά. Τα σωσίβια γράφουν μέδουσα πάνω. Δε γίνεται αυτό το πράγμα, δε μπορεί να συμβαίνει. Το ξύλινο κεφάλι κουνιέται λίγο πιο κει απ’ το κύμα. Ένα φουσκωτό προσκρούει με βία πάνω στην άμμο, δυο άντρες της φωνάζουν, γεννάει, μια γυναίκα γεννάει μέσα στο φουσκωτό. Απλώνει τα χέρια, ξαφνικά βρίσκεται μ’ ένα μωρό στα χέρια. Το ξεπλένει στην ταραγμένη θάλασσα. Είναι σίγουρη ότι αν κοιτάξει ξανά, θα δει το κεφάλι της μέδουσας με τα φίδια του όλα ζωντανά να της σφυρίζουν ‘δεν τελειώνεις όταν θέλεις εσύ με τη ζωή, χρυσό μου. Τα ταμένα είναι βαθιά κρυμμένα. Στη θάλασσα’.

Είναι ένα σπίτι σ’ ένα μικρό κόλπο στο νησί. Μόνο που τώρα δεν είναι μόνο του. Είναι σχεδόν χωριό. Που κάθε πρωί τιτιβίζει απ’ τις φωνές των παιδιών που παίζουν με το νερό στο πηγάδι κι η βουκαμβίλια γελάει κατακόκκινη στον ήλιο. Στην αμμουδιά είναι μια βάρκα. Τη φτιάξαν τα παιδιά με τον καπτάν ηλία και την βαφτίσαν μέδουσα. Για να θυμούνται. Ότι κάθε τόσο η ζωή θυμώνει και βγάζει πλοκάμια ζωντανά κι ανακατεύει τα νερά. Γιατί αν δεν το κάνει, θα πεθάνει.

της Ιωάννας Βράκα

δημοσιευμένο στις 12 Σεπτέμβρη του 2015 εδώ

Μέδουσα

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s