Dark Summer

 

 

red-roses

Πέρασε ο οιδίποδας από κεί που καθόμασταν προχτές, με τα μάτια ακόμα ματωμένα και τυφλά και μας είπε ότι η τραγωδία δεν παίζεται πλέον στα παλάτια και στα θέατρα αλλά εκεί που αποφεύγουμε να κοιτάξουμε, δεν τρώει μόνο ο Κρόνος τα παιδιά του, κάποιος άνοιξε την καταπακτή και το σκοτάδι μουγκρίζει, σπάει τις αλυσίδες του και σε καταπίνει ολόκληρο. Αμα κοιτάς πολύ ώρα την άβυσσο, μας είπε, η άβυσσος αρχίζει και σε κοιτάζει πίσω κι αυτή. Η κάθαρση αργεί κάτι αιώνες, φώναξε φεύγοντας , θέλει να λιώσει τα μάρμαρα ο ήλιος για να εξαγνιστεί η ύβρις. Κι η μία ανθρώπινη ζωή δεν έχει χρόνο. Την νικάει η φθορά. Στο τέλος όλα τα νικάει η σκόνη. Η σκόνη του δρόμου. Που ίσως λίγη φτάνει και στ’αστέρια. Κι ίσως έτσι όλα ν’αρχίζουν ξανά.

Εμείς καθόμασταν στο ταβερνάκι της γειτονιάς και κουτσοπίναμε και κουτσοτρώγαμε. Το γιασεμί από δίπλα, μας γαργαλούσε που και που τη μύτη. Λέγαμε ότι αυτό δεν είναι καλοκαίρι που ξημέρωσε. Ξεκαθάρισμα είναι. Που πρέπει ν’αντέξουμε να κλείσουμε ότι τελείωσε και που δεν ξέρουμε τι είναι αυτό που αρχίζει. Λες κι είμαστε οι πρωτόπλαστοι. Μικρά παιδιά στον κήπο, κι όλα συμβαίνουν για πρώτη φορά σε μας, λες και δεν χύθηκαν ποτάμια αίμα στη γη άλλη φορά, λες και δεν ξέβρασαν πτώματα οι θάλασσες άλλη φορά, λες κι οι τροχοί της ιστορίας δεν συνθλίψαν ανθρώπινα κορμιά άλλη φορά, λες και το πλατάνι πρασίνισε πάλι φέτος μόνο για τα δικά μας μάτια, και το φεγγάρι κάνει πανσέληνο δώρο μόνο για μας. Αλλά αν είχαμε την δυνατότητα να γυρίζουμε τα μάτια μας σε μια ματιά time lapse θα βλέπαμε τη συνέχεια;

Τα μάτια μας βλέπουν αυτό που θέλουμε να δούμε. Αυτό που αντέχουμε να δούμε.

Μια σκιά πλησίαζει στο τραπέζι. Δεν την κοιτάμε, δεν την ακούμε. Μιλάμε. Για τον καπιταλισμό. Και το θηρίο.

ΕΕΕΕΕΕΕΕεεεεεεεε

σκίζει μια φωνή τη νύχτα στα δύο, στα τρία, στα χίλια κομμάτια.

Ακούγεται πάνω απ’την πόλη.

Ενα κορίτσι με κάτι τριαντάφυλλα κόκκινα και περασμένα και κάτι χαρτομάντηλα στα χέρια. Γύρω στα 12. Φοράει κουκούλα, και κάτι μάτια μεγάλα και γαλάζια. Θέλετε λουλούδια;

ΕΕΕΕΕΕΕΕεεεεεεεε

εδώ είμαι. Μπροστά σας. Δε με βλέπετε ε;

Δεν προλαβαίνω να ξυπνήσω απ’αυτό που μόλις έγινε κι έχει χαθεί. Στο σοκάκι. Στους δρόμους της νύχτας. Πού πήγε αυτό το κορίτσι; Ποιό ήταν και που θα κοιμηθεί απόψε; τι έκανα;

Ακούω τη φωνή. Αυτός ο Οιδίποδας πρέπει να είναι. Μπορεί κι ο Κρέοντας.

Φωνάζει απ’την γωνία, στο σκοτάδι.

Η τραγωδία δεν παίζεται πλέον στα παλάτια και στα θέατρα αλλά εκεί που αποφεύγουμε να κοιτάξουμε. Δεν τρώει μόνο ο Κρόνος τα παιδιά του.

Εσύ τα τρως.

 

της Ιωάννας Βράκα
δημοσιευμένο για πρώτη φορά στις 9 Μάη του 2015 εδώ

Dark Summer

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s